| |
|
|
Als vakantiekracht begon ze zeven jaar geleden bij Gom. Nu is ze objectleidster over een groep van zeven personen bij een groot object in Rotterdam.
Al vanaf haar tiende wonen Ayse en het gezin Sanli in Rotterdam. Vader, moeder en zeven kinderen kwamen zestien jaar geleden vanuit Turkije hierheen. Na de MEAO volgde ze met succes de opleiding Praktijkdiploma Boekhouden en is nu drie dagen per week als boekhoudig medewerkster werkzaam bij een woon- en zorgcentrum. Daarna gaat ze voor Gom Schoonhouden aan de slag. Ze is getrouwd met een Turkse man en moeder van een vijfjarige dochter.
"Ik heb een druk leven, maar zou dat niet willen missen," vertelt ze. "Dat zit in mij. Veel contact met familie, vrienden en collega's komt daar nog bij. Grote verschillen met leeftijdgenoten in Nederland zijn in mijn ogen cultuur en geloof. In onze cultuur spelen respect voor ouderen, rechtvaardigheid en contacten met familie een belangrijke rol. Hun mening vragen voor een aantal zaken is essentieel. Daarnaast is ook geloof erg belangrijk. Daardoor moeten we ons aan bepaalde regels houden, zoals bidden, vasten en het dragen van een hoofddoek. Die hoofddoek leidt soms tot opmerkingen in de Nederlandse samenleving. Ik trek me er niets van aan, ben principieel. Dat geldt ook voor de Ramadan, een belangrijke maand in het jaar, waarin we de menselijke wilskracht onder controle houden, meeleven en meevoelen met de mensen die in armoede leven. Dat betekent van zonsopgang tot zonsondergang niet eten en drinken. De afsluiting vindt plaats met het Ramadanfeest, ook Suikerfeest genoemd. Dat is een verzoening van alle moslims die hebben meegedaan aan de Ramadan. Zij hebben een maandlang aangetoond dat Gods wil belangrijker is dan de wil van een mens en dat willen ze vieren. De jongeren bezoeken oudere familieleden en kennissen, kinderen en arme mensen worden blij gemaakt met geld en cadeautjes. Ook op het werk wordt rekening gehouden met die Ramadan. Voordat we bij Gom aan de slag gaan, zitten we bij elkaar en eten gezellig samen, waarvoor ieder van ons iets meebrengt. Ik voel me helemaal thuis in Nederland, cultuurverschillen blijven bestaan, maar zijn overbrugbaar."
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|